Heren 1 kampioen (1983?)

VCM heren 1 - 1983

±1983[?]

In 1983 [of was het eerder?] werden er nog steeds zwartwit foto’s gemaakt, kaal was nog geen mode, droegen de meestal baardige volleyballers conform de tijdgeest nog “hotpants” en waren mede daardoor bijzonder beweeglijk. Triomf, triomf alom. Achteraan te beginnen vanaf links, bezien vanuit het standpunt van de toeschouwer: Robert [SilverSurfer] van Doorn, Henk [Spike] Koerten [captain], Henk [Thor] van der Zijde, Leo [FastArm] Pekelsma. Vooraan links: Amir [Spliteye] Saab [trainer & captain], Gazi [Spidey] Saab. Met andere woorden: het kampioensteam Heren 1 van VC Merenwijk in de topklasse. Dat waren nog eens tijden. Na het kampioenschap voor ten minste een jaar geen alcohol gedronken… te wijten aan ontelbare links en rechts aangedragen schuimende laarzen bier op die avond: 3-0 uit tegen de katholieke plattelandsjongeren van KPJ Zoeterwoude [het huidige Utopia].

Spelsysteem? 4-2, dus met 2 aanvallende spelverdelers [Gazi & Amir], die ieder als achterspeler naar het net penetreerden, zodat de andere spelverdeler die op dat moment voorspeler was, vrijkwam en kon meedoen/smashen met de aanval. Afgekeken van het Cubaanse damesteam, dat in die tijd wereldtop was.

Hoofdaanvallers aan wie de spelverdeler in moeilijke spelsituaties altijd de bal kwijt kon? Henk & Henk. Het toefje slagroom kwam ten slotte van Robert & Leo, die aanvullend/aanvallend voor menige verrassing bij de tegenstander zorgden.

Waar zijn zij gebleven? Toch [nog] niet in Tehuis Shady Pines? Leo schijnt ontwikkelingswerk te doen in Afrika [geen Volleyball]. Henk [Spike] is met pensioen gegaan in 2007 en maakt inmiddels de golfbanen onveilig. Henk [Thor] is eind ’80 naar Scandinavië geëmigreerd, maar misschien inmiddels terug. Maar waar? En Robert? Ik weet het niet. Het schijnt dat Gazi en Amir nog steeds af en toe gesignaleerd worden op de velden van VCMerenwijk. Hoewel anderen stellig beweren dat zij het niet zijn, maar geestverschijningen die geen afscheid van de Volleyballwereld kunnen nemen en gedoemd zijn voor eeuwig op de Volleyballvelden rond te zwerven, steeds maar op zoek naar die ene perfect gespeelde bal… Tja: Old Volleyballers never die; they just drop & dig away.

[Amir, 2008]